Afbeelding invoegen
 ‘We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt.'
(Albert Einstein)
 
Blues 
 
Grauwe wolken versmelten land en lucht. Hoe deze zondagblues te verjagen? Door de confrontatie aan te gaan. Op naar Grolloo! Het C+B museum zit in het boerderijtje dat Harry Muskee in 1965 huurde. Dit is de bakermat van Cuby & the Blizzards, Nederlands beste bluesband. Binnen komt geschiedenis tot leven. Het is alsof ze er net nog waren, de bandleden en hun vaak wereldberoemde logees als John Mayall, Alexis Korner, Van Morrison. Een televisiereportage uit die tijd is hilarisch: ‘Ik zou ze eerst mee naar de kapper slepen,’ moppert een inwoner. Nu woont Johan Derksen er om de hoek. 

Eiland

In een oude Ford Cortina met een ukelele als handbagage door Ierland toeren, is dat niet de goden verzoeken? Tom Egbers heeft aangetoond dat er op het groenste eiland van ons continent weinig goden of geesten over zijn, hooguit een paar hippe banshees. Ik deel zijn liefde voor dit mysterieuze gekwetste land, kan tegelijkertijd nooit om de vergelijking met Twente, eveneens een ooit uitgebuit eiland, heen. Er zijn talloze overeenkomsten: de onvoorwaardelijke trots, hang naar de eigen clan, de taal, cultuur en volksaard. Toch is er een wezenlijk verschil: om nuchter over te komen drinken de Ieren juist minder.

Nietwerk
 
In het donker is de kabelboer al bezig met groot wijkonderhoud. De schermutselingen zijn inmiddels ook begonnen. Man zit met neus tegen onwillig desktopscherm en timmert met twee duimen geagiteerd op de spatiebalk. Buurmeisje trekt smartphonestekker uit stopcontact, plugt weer in, kijkt verwachtingsvol, vervolgens ontredderd en smijt het ding chagrijnig op tafel. Vrouw aan overkant schaatst de cursor met pirouetten en dubbele Rittbergers tevergeefs woest over de bevroren laptoppagina en vloekt een indrukwekkend geslachtsdelenvocabulaire bij elkaar. De eerste gewonde valt verderop: withete jongeman slaat zijn huisgenoot met tablet in elkaar. Mijn advies: lees eerst de krant, papier maakt geduldig.

Brood 

De kerststal staat tegenover hem in de woonkamer. De beeldengroep heeft ze hun hele huwelijk begeleid en helpt hem nu zich door twee kerstdagen te vechten. Als de gipsfiguren rond de kribbe zitten wij rond zijn bed. Diep in de nacht zijn we in onszelf gekeerd. Moeder begint zacht te zingen. ‘Panis Angelicus’, het lied van het mysterieuze sacrament: brood der engelen dat voor de mens is geworden. Hij opent zijn ogen en kijkt ons een voor een liefdevol aan. De onvoorwaardelijke overgave en gelatenheid waarmee hij ze daarna voorgoed sluit ontroert vandaag, precies eenentwintig jaar later, nog altijd.

Perspectief 

Terugblikken op een jaar is al niet prettig, laat staan op een heel decennium. Vluchtend voor vileine spoken zette ik mijn denkwijze in de standaardstand van de natuur: onverschillig. Zo ontrafelde ik, en passant, het grootste mysterie van het universum: wat was voor de oerknal? Eerst de andere kant op kijken: wat is materie in een oneindig uitgedijde ruimte? Een lastige gedachtesprong: in oneindigheid is iets niets! Waarmee begon alles dan? Met niets: een oneindig kleine ruimte! Hoe je ook kijkt: we komen uit niets, gaan naar niets en tussendoor proberen we er iets van te maken. Troostrijk, toch?