Afbeelding invoegen
Afbeelding invoegen
 ‘We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt.'
(Albert Einstein)

Tijdschrijven 10 juni 2021
 
‘Hoeveel tijd heb je nodig voor je inleiding?’
Ik ben net bezig met het concipiëren van een doorwrocht betoog voor het hoog-geïnteresseerd publiek bij een boekpresentatie.
Die vraag zet me echter direct met beide benen op de grond. Wat is tijd in relatie tot woorden? Slechts die van drager, toch? Onze spreektijd is immers beperkt, terwijl woorden die ertoe doen eeuwigheidswaarde bezitten.
Ik volg mijn gevoel en schrap esoterische prietpraat, het eclectisch jeremiëren over dialectische thesen, de missie van kunst, en meer in het bijzonder die van de literatuur, en alle overige auto-ijdeltuiterij.
Hoelang ik nu praat? Negenennegentig woorden.

Zingen 3 juni 2021
 
Zo’n vijftig jaar geleden had ik mijn eerste gitaarles. De leermethode was perfect: geen toonladders, maar akkoorden leren met een liedje erbij; ‘Blowin’ in the Wind’ als eerste.
Ik wilde koste wat kost de bijbehorende drie grepen onder de knie krijgen om Bob Dylan te kunnen zijn en enterde zo nieuwe dimensies, onderging de betovering van klank, rijm en ritme, ontdekte de ultieme uitlaatklep voor emoties.
Wat hebben de nu tachtigjarige en ik gemeen? Zuiver zingen is wel een uitdaging. Maar dat maakt voor de betekenis van de woorden niets uit; die vindt zijn kracht immers in de muziek.

Ereterras 27 mei 2021
 
Hemelvaartsdag. Het landschapspark ligt er prachtig groen en lommerrijk bij. Ik ben in Ysselsteyn, Limburg, op de enige begraafplaats in Nederland voor gesneuvelde Duitse soldaten: zeventien uit de Eerste en bijna tweeëndertigduizend uit de Tweede Wereldoorlog, waarvan er vijfduizend geen naam hebben.
Het contrast met geallieerde erevelden is groot, alleen al in de kleurstelling van de onafzienbare rijen kruizen: wit voor de overwinnaars en grijs voor de verliezers. De talloze zinloos verloren levens, hoewel strikt van elkaar gescheiden, delen dezelfde grond, liggen in elkaars bloed.
De zon schijnt, het terras is open en ik probeer een uitsmijter te vinden.

Integreren 20 mei 2021
 
Buurvrouw rollatort naar binnen.
‘Ik ontvang al tijden geen weekkrant!’
‘Dat is raar, ik krijg het sufferdje heel punctueel. Wordt door een keurig ogende man rondgebracht. Heb jij zo’n plakplaatje op je brievenbus?’
‘Natuurlijk. Met twee keer "Ja” erop.’
‘Ik heb "Ja Nee”, wil geen ongeadresseerde reclame. Ik houd het in de gaten.’
‘Graag. Ik ben niet meer zo vlot.’
De volgende dag spreek ik de bezorger.
‘Zij heeft toch een sticker? Ik woon nog maar een paar weken oostelijk van de IJssel en probeer me vertrouwd te maken met de lokale gewoontes. "Ja Ja” betekent hier toch "Nee”?’

Buurtheks 13 mei 2021
 
Haar verlepte lijf is vormloos en uitgezakt door de wijdbeense zithouding op de bezemsteel, die wegrot onder haar omgekeerde, lekkende kruis, waarmee ze de buurt onderschijt met roddel en achterklap.
Uitgezaaide tweespalt en het meedogenloos leegzuigen van een tot wrak afgeleefde geliefde geeft haar voeding. Maar dit zijn slechts voorproefjes van de hoogmis, de Walpurgisnacht, als deze gevallen ster van de diepzee, op de heuvel met het duivelsgetal, haar bruidegom tot aan het vurig hoogtepunt berijdt.
Zo’n gedrocht, een vleesgeworden asociaal medium vol lijklucht waar de katten naar blazen, is onder ons, zelfs heel dichtbij. En ik weet waar.
 
Afbeelding invoegen 

Afbeelding invoegen