99 WOORDEN 
 
Snaartheorie 
 
Ons coulisselandschap verdeelt de beelden: akkers, weilanden, bossen, houtwallen, heide, heuvels. Wegen van water en zand rijgen ze aan elkaar, maken er een eenheid van. Hoe komt het toch dat je er zo intens aan gehecht bent? Begeesteren overweldigende signalen je zintuigen? Of is er iets anders, iets ongrijpbaars, een andere macht, die maakt dat deze grond zo vertrouwd is, jou aan zich bindt? Ik geloof in de grondtoon van het land, die precies past in de overgeërfde noten van een oeroude ziel. Trillende snaren raken je hart, vormen een muzikaal akkoord in je gevoel. Je bent in harmonie.
15 april 2019 

Horatio 
 
Diep in de nacht kom ik het hofje op fietsen en schrik me wezenloos. De macht stroomt direct uit mijn benen. Waar ik een egale muur verwachtte, staat in vol maanlicht een reusachtig duister figuur tegen de beige stenen. Angst neemt af tot argwaan en zodra ik ernaast sta vermoed ik dat iemand in deze buurt vijftig wordt. De pop heeft een blauwe overall aan en is verder genderneutraal. Ik grinnik bij de gedachte dat een Sara wel een enorm achterwerk krijgt aangemeten. Ik rijd door, kijk nog een keer om en zie alleen maar een lichte muur …
8 april 2019 

Herinneringen 
 
‘Ik zou nooit in deze vlakte willen wonen!’ Het is zijn geboortegrond; ginds ligt Dokkum. We zoeken zerken van familie. ‘Pake Douwe was hier koster.’ Zo hoor je nog eens wat. ‘En pake Oane bediende de poldermolen.’ Nooit geweten. Een half jaar was hij toen ze meeverhuisden met de boer waarvoor zijn vader werkte.
‘Naar Diepenheim.’
‘Nee, Goor, maar dat was niet wat.’ Ook dat is nieuw.
‘Mooie rit, bedankt. Wat is hier?’
‘Hier woon je.’
‘Tussen die wrakken?’ Hij stapt uit. ‘Maar dat ben ik zelf ook.’ De fragiele negentigjarige lacht en rollatort terug naar het heden.
1 april 2019 

Bomauto 
 
Pril nog is de lente op deze vroege maandagochtend. Eindelijk is het regenseizoen voorbij en een staartje kou nestelt zich tussen de eigen benen. Brievenbuskleppen klepperen als ooievaarsjongen als ze de ochtendkranten opslokken. Een enorme knal verstoort de stille nacht en echoot tegen de muur van het hongerige appartementencomplex. Ik kijk naar de lucht. Tevergeefs, ik weet het: het klonk ook al niet als onweer, noch als ontploffende kanonslagen, carbidbussen of een vuurwerkopslag, die ik ook ken. In het diepe donker krijgt elk geluid vrij baan. Desondanks geen sirenes of verontrustende gloed aan de hemel. Wat wordt hier verzwegen?
25 maart 2019  
Noot: op 18 maart 2019 om 05.10 uur werd een auto opgeblazen in een woonwijk van Enschede. 

Smakelijk 
 
Drie uur: thee met chocolade, daarna terug naar het toetsenbord om de actuele ingevingen voor de vergetelheid te behoeden. Rond half zes verspreiden de eerste geluiden en geuren van het avondeten zich door het huis. Tijd voor back-up maken en afsluiten. Mijn maag knort, het olijke span van Tijd Voor Max is eindelijk uitgekeuveld en, je kunt erop wachten, aansluitend verschijnen lamme ezels, getraumatiseerde leeuwen, mishandelde olifanten, hongerbuikjes of zwervende weeskinderen in beeld. Erg, ja. Nog erger is echter de begeleidende grafstem die om een paar euro’s dreint en mijn eetlust vergalt. Een goed gesprek aan tafel smaakt beter.
18 maart 2019